Blog położnej o ciąży, porodzie i macierzyństwie.

1.10.2008. straciłam ciążę…w 28 tygodniu. To był synek. Zabrakło nam niespełna 3 miesięcy, aby wszystko skończyło się szczęśliwie. Niestety kilkakrotnie zawinął się w pępowinę…Mój Aniołek. Mam żal do losu…bo to, co miało Mu dać życie, odebrało Mu je. Gdyby nie mój mąż i 4-letni synek,nie dałabym rady. Dla nich tylko żyję. Za dwa dni Wszystkich Świętych… jak mam stanąć nad grobem własnego dzieciątka? Nie tak miało być…

Witam Pani Izo,

Bardzo mi przykro z powodu straty dziecka. Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
Być może warto pójść na spotkania rodziców po stracie, do grupy wsparcia:
http://poronienie.pl/grupy_wsparcia.html

Śmierć zabiera nam bliską osobę i trudno się z tym pogodzić. Natomiast 1.11 pokazujemy zapalając znicz, że pamiętamy o tych osobach, które odeszły. Myślę, że jest to ważne dla nas i dla nich, także dla Pani i Pani Aniołka.

Pozdrawiam serdecznie,
Kasia

13 listopada dowiedzialam sie,ze mojemu dzidziusiowi nie bije serduszko. Czulam sie dobrze, poprostu mialam umowiona wizyte, a kiedy lekarz zrobil mi usg stracilam chec do zycia. Nie moglam w to uwierzyc, poszlam do drugiego lekarza ,ale niestety diagnoza sie potwierdzial. Moj Aniolek mial 8 tydodni. Teraz juz Go nie ma we mnie, ale nigdy Go nie zapomnimy z mezem. Boje sie ze sobie nie poradze z tym wszystkim.

Dopiero wczoraj wróciłam ze szpitala. O ciąży dowiedzieliśmy się z mężem dokładnie 16 grudnia w moje urodziny, rodzinie powiedzieliśmy w Wigilię a już II dnia świąt zaczęłam krwawić i wylądowałam na ginekologi! Pani doktor powiedziała - musimy wyczyścić te pozostałości!!! To było bardzo delikatne z jej strony!
Nie wiem co czuję - w sumie nic bo staram się nie myśleć a tych “pocieszeń” w stylu “jesteś młoda, będziesz miała następne lub nie zdążyłaś dzidzi zobaczyć ” mam dość!!!
A może ja chciałam właśnię tą dzidzię??? A właśnie zdążyłam pokochać!! Szkoda, że oni wszyscy nie rozumieją….

Witam Pani Evelin,

Bardzo Pani współczuję z powodu straty Pani ukochane dziecka.

Mam nadzieję, że coraz rzadziej zdarza się, że personel medyczny zachowuje się nieodpowiednio w przypadku straty dziecka.

Stowarzyszenie Rodziców po Poronieniu bardzo aktywnie działa, żeby uwrażliwić personel medyczny na aspekt poronienia i przekazać im jak powinni zachowywać się w takiej sytuacji. A także mówi o tym, co pacjentka w tym momencie czuje.

Przeszłam dokładnie to samo co ty Wiktorio dwa miesiące temu.Od ponad roku starałam się zajść w ciążę bez rezultatu.Udało się po operacji udrożnienia jajowodów i nie jestem w stanie opisać jak bardzo cieszyłam się na tę wiadomość.Niestety w 8tyg.mój lekarz powiedział,że ciąża się nie rozwija i dał mi możliwość poczekania ok. tygodnia na samoistne poronienie.Niestety po tygodniu znalazłam się w szpitalu i czekałam na wywołanie poronienia.Najgorsze było oczekiwanie,zabieg został wykonany pod narkozą i dwa dni pożniej byłam już w domu.Nie pamiętam jak przebrnełam przez święta i nowy rok,ale dziś już dopuszczam tę myśl,że może za kilka miesięcy odważę się po raz kolejny na ciąże.

26 lipca 2008r. zrobilam test ciążowy i okazalo się że jestem w ciąży ale kreseczka na teście byla bardo slaba, mimo to bardzo cieszyliśmy sie z mężem że w końcu będziemy mieć dzidziusia . Radaość trwala bardzo krótko po dwóch dniach zaczęlam plamić i pobolewal mnie brzuch więc zadzwonilam do lekarza - diagnoza “brak pęcheżyka plodowego, podejżenie ciąży pozamacicznej ” SZOK !!!
31 lipca trafilam do szpitala bo plamienie nasililo się. A tam badania, co drugi dzień wyniki beta HCG i szukanie pęcherzyka.
06 sierpnia - odpust w naszej parafi “Przemienienia Pańskiego” i nadzieja że może Bóg się ulituje i zdaży sie cud i wszystko będzie dobrze z naszym dzidziusiem. Idę na badanie USG i sluszę “jest pani w ciąży wewnątrz macicznej” i wielka radość , myślalam że zdażyl sie cud, że Bóg nas wysluchal. Mąż tak bardzo się cieszyl.
Nastepne badanie USG - diagnoza “brak plodu” i znowu lzy polaly się strumieniem. Mój lekarz już przygotowuje mnie i mojego męża do podjęcia decyzji na wykonanie zabiegu. W końcu beta HCG zaczęo spadać co oznaczalo że nasz Skarb nie żyje
13 sierpnia - jestem przygotowywana do zabiegu podano mi tabletkę bo organizm sam nie zareagowal, pewnie dlatego że wmówilam sobie że będzie dobrze. Po dwóch godzinach dostalam strasznych bóli , podano mi narkozę i wykonano zabieg. Przez caly czas byl przy mnie mój mąż, przeżywal tragedie razem ze mną. KONIEC NADZIEJI, RADOŚCI POZOSTALA TYLKO WIELKA PUSTKA, TĘSKNOTA I OGROMNY ŻAL .
Nie potrafię pogodzić sie ze stratą naszego dzidziusia, ciągle chce mi się plakać .Wczoraj naszlam mojego męż jak aż zanosil sie placzem on też nie może sie z tym pogodzić . Gdyby bylo wszystko dobrze nasz Aniolek może już bylby na tym świecie i w trójkę bylibyśmy bardzo szczęśliwi … a my nadal jesteśmy sami ….
My sie chyba nigdy nie pogodzimy ze stratą naszego Aniolka

Ja tez niestety nie cieszyłam sie długo z tego, że znowu zostanę mamą. Po prawie 7 latach starań o drugie dzieciatko udało sie. Bylismy tak szczęśliwi, 16 stycznia zrobiłam test a dokładnie miesiąc później dowiedziałam sie, że moje dziecko niestety nie rozwija sie. Był to tak ogromny szok i tak wielki cios dla nas. Najgorsze jest to, że ja cały czas nie umiem pogodzić sie z tą ogromna stratą. Mam jednego Synka i dwa Aniołki. Mam tylko nadzieje że jeszcze nam sie uda, że moje dwa skarbusie uproszą u Boga dla swojego braciszka rodzeństwo. Kocham je bardzo i nigdy nie przestanę są to obok Mateuszka moje dwa najwieksze Skarby. Mam tylko nadzieje, że w niebie spotkały swojego dziadzia i nie są samotne bo on sie nimi opiekuje i razem czuwają nad nami.

minelo 14 dni od zabiegu… to byla moja 4 ciaza, wyczekiwana, wymodlona, wyteskniona, wymarzona…. radosc nie trwala dlugo…..
po kilku dniach od zrobienia testu poszlam do lekarza na potwierdzenie ze jestem w ciąży, z nadzieją ze wszystko bedzie ok. na usg lekarz nie stwierdzil nieprawidlowosci, napisal tylko w opisie ze w przypadku wystapienia plamienia lub krwawienia natychmiast zglosic sie do szpitala…. niestety nie sadzilam ze to cos oznacza, ze to jest sygnal do tego bym sie zaczela niepokoic tym bardziej ze powiedzial ze wszystko jest ok… czemu lekarze nie potrafią powiedziec kobiecie ze jest cos co go niepokoi, ze dzieje sie cos nie tak?
w nocy po badaniu dostalam krwotoku, stawilam sie w szpitalu, gdzie polozyli mnie na oddziale gin. nikt nic nie mowil…. po kilku dniach stwierdzono ze plod sie nie rozwija, ze beta HCG spadlo i ze trzeba zrobic zabieg….
w jakim kraju zyjemy? nikogo nie obchodzi stan psychiczny kobiety po stracie, nikt sie nie zainteresuje jak pomoc kobiecie by umiala wrocic do normalnego zycia…. zeby pomyslec o kolejnej próbie…. po takich doswiadczeniach stracilam jakąkolwiek nadzieje

witajcie dziewczyny. ja miałam całkiem podobna sytuacje. tyle ze donosilam ciaze do samego konca tyle ze nie byla ta ciaza taka jak powinna byc. moje dzieciatko do samego konca zylo ale niestety wogole nie rosło. przez całą ciaze czekalismy na nasz pierwszy w zyciu skarb ale niestety nasze malenstwo odeszlo od nas 30 marca 2009 roku miało potworne wady. bezczaszkowie, czyli brak pokrywy czaszki, rozczep kregosłupa, zniekształcony brzuszek i nózki, te wiadomości to wyroki do dzisiaj sie z tym nie godze chociaz mam ogromne oparcie, ale nikt nie jest w stanie oddac mi mojego syneczka, mojego najwiekszego skarbu. moje dzieciątko jest juz u Boga, teraz bedzie juz rosło, wiodło beztroskie Zycie, az kiedys znow sie spotkamy i opowiemy sobie jak to było gdy dzieliła nas tęcza, pamiętajcie dzieli nas tylko czas przyjdzie taki dzien w którym znow sie spotkamy i bedziemy miały okazje aby przytulic nasze Aniołki. to wszystko jest takie nie sprawiedliwe, Bog nam dał pociechy i zabrał ale jestem pewna że kiedyś nam to wytłumaczy musimy tylko być cierpliwi. Bog kocha nasze skarby tak samo jak my dlatego myslmy o ich stracie jak o czyms lepszym dla naszego malenstwa, Bog tez traktuje Je jak swoje dzieciatka i z pewnoscia sa otoczeni opieką, a my mamy swoich Aniołow stróżow. pamiętajcie!!! nasze maluszki zyja w naszych sercach i nigdy o nich nie zapomniemy, to one sa czescia naszego zycia i zawsze będa najważniejsi w naszych zyciach. pozdrawiam gorąco

Witajcie… ja straciłam swoje dzieciątko w 7 tyg ciąży dokładnie 3 lipca, teraz leżę w domu i probuję dojść do siebie ale nie jest to łatwe. Roniłam od poniedziałku aż w końcu w piątek po skurczach, które były nie do wytrzymania trafiłam do szpitala. Życie stanęło mi przed oczami…Teraz przechodzę chyba wszystkie możliwe stany emocjonalne. Muszę coś zrobić bo zwariuję. Na szczęście mam ogromne oparcie w mężu…choć strasznie się boję za 3 miesiące chcę znów sprobować.
Pozdrawiam ciepło!

Witam styczeń 2009r na wiadomość wyjazdu do Hiszpanii cieszyłam się ogromnie wyjazd z Polski w 25 marcu do tego czasu denerwowałam się a z powodu braku miesiączki myślałam że od tego zdenerwowania nie wiedziałam czy iść do ginekologa stwierdziłam, że pójde i ukazuje się że jestem w ciąży i nie pojechałam na drugi dzień miałam usg dowiadując się, że jesyem w ciąży bliźniaczej dostałam szoku gdyby nie dziewczyna mojego brata spadłabym ze schodów, bo słabo mi się zrobiło, tak bardzo się cieszyłam że zostanę podwójną mamą. Chłopak dowiadując się o ciąży bliźniaczej cieszył się wraz ze mną. Nieraz miałam dosyc tych mdłości i wymiotów że nawet po kilka razy wymiotowałam cały dzień non stop nawet gdy coś zjadłam czy coś wypiłam wszystko szło górą. Dnia 21 kwietnia pojechałam na drugie usg mówiąc lekarzowi że chudne i że mam twardy brzych to mi powiedział że nie mam się martwić. A potem 30 kwietnia wylądowałam w szpitalu z grypą żołądkową a lekarze stwierdzili, że mam salmonellę także oddzielili mnie od pacjentek. Dnia 6 maja miałam mieć ztwierdzony szew żeby utrzymać ciąże do porodu gdy poszłam na klozetke lekarz czymś mnie zdezynfekował, idąc do sali się wykąpać żeby się przygotowac to najpierw się załatwiłam i patrze leci mi kałuża niewiedziałm że mi wody płodowe odchodzą i zadzwoniłam do mamy wpadłam w panikę i powiedziała mi że mam się rozłączyć i szybko zawołać położną nacisnęłam guzik i od razu przyszły 2 położne powiedziałam co się stało wzieli mi sprawdzili i powiedziały, że wody mi odeszły. Tego samego dnia przenieśli mnie do innej sali i tam poznałam moją przyjaciółkę z którą do tej pory spotykamy się i w ten dzień jej opiwedziałam moją historię. Między 7 a 8 maja w nocy miałam skurcze. O godzinie 3 obudziłam moją przyjaciółkę, że w krzyżu mnie boli i nie może mnie przestać i także to były skurcze, położne mnie wzięły na sale porodową. Pół godziny później poprosiłam położną żeby mnie zaniosła do ubikacji bo chcę się załatwić. Wtedy położne zmieżyli mi ciśnienie i nie powiedziały mi a wtedy miałam 70 na 40, potem wysłuchali serduszka moich córeczek okazało się że postawiły sobie krzyżyk bo były zmęczone wraz ze mną. Skurcze które miałam bardziej mi się nasilały i poprosiłam położną żeby mi coś dała żeby aż tak nie bolało i tak nie dała bo się bała że będą mnie reanimować, takżę skuliłam kolana i po chwili coś poczułam i patrze że spływa mi krew a po chwili coś mi szybko wyszło wtedy położna szybko przybiegła i zadzwoniła po anastazjologa i przez słuchawke wypowidziała pierwsze poronienie więc potem wzięła mnie na klozetke gdy już usępowały skurcze błgałam położną żeby ratowała moje drugie dzieciątko a moja córeczka zatrzymała się w połowie także nie dałam rady już przeć za słaba byłam. Wokół mnie było dużo lekarzy a pielęgniarka do mnie powiedziałam a teraz pani będzię spała i pogłaskała mnie budząc się była godzina przed 6 lekarze obawiali się że nie obudzę po kilku minutach przyszła do mnie przyjaciółka ja w ryk patrze gdzie ja jestem i prosiłam żeby to nie było prawdą że już moich córeczek nie mam ;( więc później porosiłam przyjaciółkę żeby mi przyniosła telefon zadzwoniłam do chłopaka i była taka chwila że poryczałam się. Chłopak dowiadując się ode mnie że poroniłam pocieszał mnie i też płakał. Potem gdy położna miała w rękach moję dwie córeczki i poprosiłam ją żeby mi pokazała, pokazała mi zobaczyłam i pogłaskałam je. Tak że 8 maja poroniłam na wskutek że w obrębie błon płodowych miałam rozproszone nie swoiste nacieki zapalne znaczy się w moim organizmie miałam bakterie i też to powodowało że ja też mogłam odejść z tego świata ale lekarze mnie uratowali i bardzo się cieszę ale bardzo tesknie za moimi córeczkami ;( pozdrawiam…cieplutko

Czytając wszystkie Wasze historie, myślę, że nie ma takich słów, które byłyby odpowiednie, żeby kogokolwiek pocieszyć. W każdej z tych opowieści jest coś, co i ja przechodziłam. Ja poroniłam dwa razy. Nie chcę jednak pisać teraz o tych poronieniach. Chciałabym Wam tylko powiedzieć, że wiem, dla kobiety po poronieniu świat się zatrzymuje, wszystko przestaje mieć sens, nie wyobrażamy sobie, jak wrócimy do normalnego życia. Po drugim poronieniu, kiedy wszystko odbyło się szybko, a przede wszystkim z zaskoczenia, o 9 rano po wyjściu ze szpitala, kiedy parę godzin wcześniej byłam jeszcze w ciąży, a teraz było już po wszystkim, siedziałam w samochodzie z pustym brzuchem i myślałam - a może najlepiej byłoby teraz ze sobą skończyć? Przecież nic już dla mnie nie ma sensu. Przecież nie będę miała siły starać się o następną ciążę, przecież nie wytrzymam tego strachu, że znowu się coś stanie. Ale to był tylko moment. Ta straszna żałoba trwała mniej więcej dwa tygodnie. Powiedziałam sobie, że to nic nie da. Mąż tłumaczył mi, że to, że będziemy to rozpamiętywać, nie pomoże mi skupić się na przyszłości i na tym, żeby kolejną ciążę doprowadzić do szczęśliwego zakończenia. Wiem, że dla kogoś to może brzmieć okrutnie w danym momencie, ale taka jest prawda. Nie można przez cały czas pozostawać pogrążoną w rozpaczy, bo to nie zbliża nas do rozwiązania naszego problemu, poznania przyczyny, dlaczego się tak stało. Tak, to były moje dzieci, one istniały i nic tego nie zmieni. Ale ich nie urodziłam. I tego faktu też już nic nie zmieni. Dlatego w niecały miesiąc po tym poronieniu, zaczęłam biegać do specjalistów, szukając odpowiedzi na pytanie - dlaczego. Najpierw było to takie rozpaczliwe, trochę histeryczne wołanie, niech ktoś mi wreszcie pomoże urodzić dziecko! Potem zamieniło się w spokojne systematyczne wizyty, nawet kilka w tygodniu, u kilku lekarzy, żeby poznać spojrzenie różnych specjalistów na mój problem. Miałam ze sobą gruby segregator badań, które porobiłam, część takich, których nikt mi nie zlecał, porobiłam je na własną rękę. Siadałam naprzeciwko lekarza i zmuszałam go, żeby wszystko przeglądał. Już nie rozpamiętywałam moich poprzednich ciąż, wyrzuciłam testy ciążowe, które trzymałam sobie na pamiątkę, wyrzuciłam karty ciążowe. Byłam skupiona tylko i wyłącznie przygotowaniami do mojej przyszłej ciąży. Z tych wszystkich lekarzy, wybrałam jedną panią doktor, która miałaby mnie w razie czego prowadzić. I w trzy miesiące po tym drugim poronieniu byłam znowu w ciąży, która stała się dla mnie najważniejsza. Od początku zwolnienie lekarskie, żeby dmuchać na zimne, profilaktyczne przyjmowanie wszystkiego, co się dało, a co jest bezpieczne. To jest już drugi trymestr i ciąża rozwija się prawidłowo, ostatnio oglądałam moje dziecko na ekranie, jak wierzga nóżkami:-) I mam nadzieję, że skończy się szczęśliwie. Upływa tydzień po tygodniu i wszystko jest w porządku.
Napisałam to wszystko po to, żebyście, dziewczyny, jeśli jesteście tuż po poronieniu i wszystko wydaje Wam się takie straszne, nie poddawały się i uwierzyły, że wszystko jest przed Wami. Musicie przejść przez okres żałoby, ale nie pogrążajcie się w niej. To, że ktoś Wam mówi, żebyście się nie przejmowały, że będziecie miały jeszcze dzieci, może teraz Was drażnić. Ale taka jest właśnie prawda. Głowy do góry i do przodu. Pozdrawiam serdecznie Was wszystkie.

Witam!Na początku chciałabym powiedzieć,że jestem szczęśliwą mamą,mam cudowną 5 letnią córeczkę.Ciąża przebiegała bezproblemowo,byłam bardzo szczęśliwa.Lata szybko leciały,bardzo chciałam drugiego maluszka.I chyba za bardzo… z miesiąca na miesiąc nam nie wychodziło i tak prawie dwa lata aż do sierpnia 2008 roku.Okazało się że jestem w ciąży.Radość…która trwała nie długo.22 sierpnia (6tc) wylądowałam w szpitalu z plamieniem,niestety nie udało się tego uratować.Trzeba było zrobić zabieg wyłyżeczkowania.Tragedia.Dla mnie to było coś nie normalnego,dlaczego tak się stało,przecież przy pierwszej ciąży było wszystko ok!!!Ciężko było mi na sercu,naprawdę ciężko.Odczekaliśmy 6 miesięcy.W marcu 2009 roku ponownie zaszłam w ciążę.Znowu radość która tym razem przeplatała się z obawą,czy aby na pewno będzie wszystko w porządku.17 marca (6tc) wylądowałam w szpitalu z plamieniem.Badanie usg wykazało pęcherzyk płodowy ale nic poza tym.Diagnoza-ciąża obumarła.Kolejne załamanie,płacz i kolejny zabieg.Po tym drugim poronieniu mój lekarz gin stwierdził,że tak nie może być,żeby ronić raz za razem i zlecił mi tylko badanie toksoplazmozy które wykonałam od razu a na własną rękę zrobiłam badanie poziomu hormonów tarczycy,ponieważ dowiedziałam się,że to też jest bardzo ważne badanie gdy coś takiego się dzieje.Zmieniłam lekarza.Badania które wykonałam wyszły pozytywnie.Pozytywnie wyszedł mi nawet test ciążowy który zrobiłam w sierpniu 2009 roku.Od razu zgłosiłam się do mojego lekarza,badanie gin wyszło pozytywnie,usg wykazało pęcherzyk płodowy.Dostałam tabletki-duphaston.Kolejna wizyta u lekarza.Strach czy wszystko jest ok.Badanie usg wykazało płód,słyszałam serduszko.Ze szczęścia popłynęły mi łzy.Strach minął.Do kolejnej wizyty już nie doczekałam.Znowu pojawiło się jakieś plamienie.31 października ponownie znalazłam się w szpitalu.Dostałam silnego parcia w dole brzucha.Wszystko spłynęło do ubikacji (9tc).Nigdy tego nie zapomnę!!!Tak że,jestem po trzech zabiegach wyłyżeczkowania.Myślę,że przeżyłam w swoim życiu bardzo wiele.Chwilowo,wiem że to będzie brzydko brzmiało ale \"odechciało mi się mieć dzieci\".U lekarza jeszcze nie byłam bo minęło zaledwie 2 tygodnie ale już wiem,że czeka mnie długie leczenie i szereg badań do wykonania.Jest mi strasznie smutno i ciężko pogodzić to wszystko ale staram się tego nie okazywać.Często w nocy płaczę,tak żeby mój mąż nie widział gdyż nie chciałabym go zamartwiać.Wiem,że za każdym razem przeżywał to co raz bardziej.Tam wysoko w niebie mam 3 Aniołki o których nigdy w życiu nie zapomnę,ponieważ nie da się tego zapomnieć!!!Pozdrawiam:(

Nawet nie wiem co napisac tak bardzo sie boje.2 grudnia 2009r dwa dni temu stracilam swoj najwiekszy SKARBEK na swiecie…Mieszkam w Anglii wlasnie tutaj udalo mi sie zajsc w ciaze probowalismy cztery miesiace az w koncu sie udalo.Nie potrafie nawet pisac taka wielka radosc.Stracilam moja ukochana dzidzie trafilam do szpitala mialam brazowe plamienia koniec12 tyg lekarze nie chcieli zrobic mi nawet usg bo dopiero za dwa dni.Tej samej daty juz dzwonilam po karetke zaczelo sie w domu zaczelam tracic swoje malenstwo leki przeciw bolowe … Bolalo okropnie dalej boli sama urodzilam swoje mlenstwo bez zadnych srodkow caly dzien sie meczylam ale chcialam to zrobic dla Dzidzi i dla siebie.Nie wiem narazie dlaczego to sie stalo tak bardzo tesknie czuje ogromny bol dlaczego nasz Aniolek nie mogl zostac z nami?Nigdy tego nie zrozumiem…Przeciez tak bardzo Go kochamy!

witam jestem w 6 tygodniu ciazy
wczoraj zauwazylam brazowe plamienia bylo tego nie wiele i zaraz ustaly dzisiaj poraz pierwszy bylam u lekarza gin
stwierdzil ze plod nie rozwija sie tak jak powinien
dla mi dwa tygodnie przez ktore mam lezec w lozku
zrobilam wszystkie badania wyniki odbiore w czwartek
mam nadzieje ze to tylko pomylka poniewaz mialam ostatn okres 26 listopada lekarz twierdzi ze plod ma wiecej niz miesiac poniewaz gniazdko jest rozszerzone a plod nie rosnie
bede sie modlila tylko to mi pozostalo i nadzieja

ja właśnie straciłam swojego drugiego synka 6,01,2010 byłam w 24 tygodniu ciazy w tym momęcie nie wiem co ze soba robic jest mi zle myślałam ze w tym tygodniu mozna uratować dzieciatko staram sie nie płakać ale to mi nie wychodzi zastanawiam sie co ze mną jest nie tak czy czegos nie dopilnowałam czy nie zaniedbałam a może tak miało być moze ja nie powinnam miec dzieci

ja straciłam swoją córeczkę w 21 tygodniu ciąży 19.12.2009. Mam synka ma 3 latka.Wszyscy mówią masz dla kogo życ musisz sie pozbierać.A mi jest bardzo źle.

Witam, zdziwiona jestem, że jast nas tak wiele. Myslałam, że to tylko mi się to przytrafia. A prytrafiło się 2 razy. Za pierwszym poroniłam w 11 tyg.ciązy. nie mogłam sie otrząsnąć bardzo długo, potem urodziłam wymodlonego synka, i znów trzecią ciĄŻE poroniłam w 8 tyg.w zeszłym roku. Oba poronienia-przyczyna nieznana i wyłyżeczkowanie. ból zawsze będzie, ilekroć widzę jakiegoś maluszka zastanawiam się czy moje dziecko byłoby dziewczynką czy chłopcem. Oczy miałoby niebieskie czy brazowe.Ale wiem że trzeba dźwigać swój krzyż i zaprzec się i próbować dalej. I będę próbować mimo wszystko, Kiedyś i tak je spotkam. Trzeba sobie przebaczyć, tak sobie, bo często my same siebie winimy, bo może coś nie zrobiłyśmy, przeoczyłysmy itp. i co jest jesze ważne: trzeba dać imiona swoim aniołkom i prosić Pana Boga o siłę i wytrwanie w takim cierpieniu. Pa

Wszystkim nam kobietom trudno jest pogodzic sie z utrata dziecka…nawet jesli byl to dopiero zalazek.Bol i rozpacz minie owszem ale z czasem lecz juz na zawsze pozostanie w naszym sercu pamiec.Pisze bo,stracilam synka w 31tc.Nie bede opisywala szczegolow,powiem tylko tyle ze dzidzius byl zdrowy.Minelo 6 lat,duzo sie wydarzylo w moim zyciu…teraz jestem w ciazy obecnie 18tydz,najprawdopodobniej bedzie chlopiec.Wszystko jest wporzadku,lecz tak naprawde bardzo sie boje.Ulozylam swoje zycie na nowo i jestem szczesliwa,wszystko wydaje sie tak jakby inne takie “normalne”. Jestem dobrej mysli, i wierze w to, ze nic nie dzieje sie bez przyczyny, pogodzilam sie z utrata,gdyz jestem przekonania ze tak musialo byc,to mi bylo przeznaczone. Wszystkim zycze powodzenia!

Urodziłam swojego Bartusia w 20 tygodniu ciąży 26 listopada 2009r. Ciąża prawidłowa do ostatnich dwóch dni..dzidziuś rozwijał się prawidłowo…dwa dni przed porodem dowiedziałam się, że to chłopiec..Pani doktor ze łzami w oczach powiedziała mi, że mam 50% szans na donoszenie ciąży, a mały ma zero szans jeśli urodzi się w 20 tyg…oczywiście bezwzględne leżenie, nawet do toalety przez dwa dni nie mogłam chodzić..dziecko zaczęło się cofać, rozwarcie zmniejszać…oczywiście szczęście w sercu,że jest lepiej…ciagle byłam podłączona do kroplówek rozkurczowych…przerwali podawać tylko na chwile…wtedy zaczęła się akcja porodowa…urodziłam sama na sali..położne nawet nie zdążyły przybiec…sama odebrałam poród..trzmałam przez chwilę swojego szkraba…miał tak duzo czarnych włosków i był juz taki duży, 14 cm, 283g…reszte pamietam jak przez mgłe…sala zabiegowa, ginekolodzy, anestezjolog, juz nie czułam żadnego bólu..prosiłam tylko o uśpienie… 16 kwietnia powinnam terminowo urodzić…ta data zbliża się nieuchronnie a ja nie potrafie sobie poradzić ze śmiercią mojego dziecka…nie było dnia, w którym bym nie płakała…nie potrafię patrzeć na kobiety w ciąży, których pełno wokoło mnie…mimo,że zyczę im wszystkiego co najlepsze…mimo,ze pragne kolejnej ciazy to boje sie..cholernie sie boje…Trzymam kciuki za wszystkie kobiety, które podnoszą się z tego i postanawiają zacząć od nowa…

witam przezywam to samo co wy w sobote poronilam swoje 11tygodniowe dzieciatko caly czas teraz placze nie moge w to uwierzyc gdyz dwie poprzednie ciaze 10 i 12 lat przebiegaly bez problemow tak sie cieszylismy ze bedzie dzidzius czulam w sercu ze bylby to synus czuje wielka pustke i smutek pozdrawiam was goraco

Dwa lata temu też poroniłam. W 5 tygodniu, choć dla mnie nie ma znaczenia, że nasz Aniołek był taki malutki. Pokochałam Go całym sercem, więc kiedy w szpitalu straciłam Naszego Skarbka, bardzo ciężko to przeżyłam. w zasadzie to jeszcze pół roku temu na wieść o ciążach znajomych czy koleżanek po prostu wpadałm w furię i histerię. Tym bardziej było to trudne, że od jakiegoś czasu staraliśmy się z mężem kolejny raz o Dzidzie. W lutym całkiem sobie odpuściłam, zeszło ze mnie ciśnienie, parcie na dziecko. Skoro nie mogę Go mieć to nie. Nic na siłę. Poczułam ulgę, spokój i wolność. Teraz prawdopodobnie znów jestem w ciąży, taka przewrotność ale cały czas pamiętamy z mężem o naszym Maciusiu ( bo tak nazwaliśmy naszego Aniołka )i z wiarą połączoną ze strachem oczekujemy na rozwój nowej sytuacji Życzę i Wam, by kiedyś uśmiechnęło się do Was szczeście i wyczekane Maleństwo!!

ja 13.05.2010 straciłam 10tygodniową fasolkę - brak akcji serca:(
masakra! Jedyne pocieszające w tym wszystkim to ludzie którzy pracują w szpitalu na Madalińskiego - cudowni - lekarz przed samym zabiegiem utulił mnie i powiedział - \"kochana będziesz miała jeszcze dzieci i wiem ze jest Ci ciężko\"!! było to bardzo miłe - wszystkie siostry i pielęgniarki cudne - pomoc psychologa dostałam natychmiast. teraz jestem na zwolnieniu i staram się jakoś dojść do siebie - jest ciężko wpadam w histerie - ale wspiera mnie mąż rodzina i przyjaciele.

Cześć dziewczyny! Jestem tu nowa. Też mam za sobą poronienie 18.05, ale już tydzień wcześniej lekarz powiedział że nie ma akcji serca po kilku dniach kolejne usg ale niestety ten koszmarny scenariusz się potwierdził.gdzieś 5 dni przed tym wszystkim zaczęłam plamić a w ten koszmarny dzień dostałam krwotoku. Jak pojechałam do szpitala to z marszu szłam na zabieg czyszczenia macicy. i już myślałam że ten koszmar się już skończył ale chyba jeszcze nie. Wczoraj po 16 dostałam zawiadomienie ze szpitala że muszę się zgłosić do szpitala na dalsze leczenie a z tego co wiem musiał wyjść nieprawidłowy wynik histopatologiczny. Nikt mi nie chce nic powiedzieć bo jest weekend i muszę czekać do poniedziałku. Normalnie jeden koszmar za drugim. Bardzo się boje. Dlaczego życie tak strasznie nas doświadcza

bardzo wam wszystkim współczuje dziewczyny

witajcie ja właśnie wróciłam ze szpitala byłam w 16 tygodniu ciąży gdy dostałam plamienia pojechałam do szpitala i tam zostałam po zrobieniu przez lekarza badania USG przeżyłam koszmar dowiedziałam się że dla mojego maleństwa od 12 tygodnia ciąży nie bije serduszko zrobili mi zabieg oczyszczenia macicy a ja obwiniam się że to prze ze mnie to była dziewczynka nie mogę się z tym pogodzić

Witajcie,
czytając te wszystkie historie nie wiem czy szukam pocieszenia dla siebie czy poprostu wyjaśnienia tego co się stało. Jest mi lżej gdy wiem, że nie tylko mnie to dotknęło i jednak jeszcze raz można spróbować i się uda.
W sobotę wróciłam ze szpitala. Nie ma już z nami naszej kruszyny. Pamiętam jak dowiedziałam się z początkiem czerwca że jesteśmy w ciąży. Mój narzeczony oszalał z radości bo tak bardzo chciał tego maleństwa. Życie całkowicie się zmieniło zaczęliśmy tak wiele planować. Pojawiły się bóle podbrzusza ale mój lekarz powiedział, że nie należy się martwić. Brałam progesteron i ból ustał. Dbałam o siebie choć mówi się że ciąża to nie choroba, więc próbowałam żyć nadal normalnie.
Kolejne USG , chwilę trwało ale maleństwo pokazało się na ekranie i jego serduszko też. Znowu ogromna radość i szczęście….
10 tydz kolejne kontrolne badanie i wtedy nastąpiła chwila prawdy - nie ma serduszka. Natychmiast skierowanie do szpitala- moja połówka w nocy wracał do domu by przejść to ze mną. Rano szpital badania i wywołanie poronienia i zabieg. Okazało się, że maleństwo już po 7 tyg przestalo się rozwijać. Niewiele pamiętam z tego dnia- może to że przemiła opieka medyczna. Mogliśmy to wszystko razem przejść ,towarzyszył mi do końca mimo , że godziny odwiedzin już dawno minęły. W sobotę powrót do domu. Staram się ogarnąć niesttey bezsilność jest mocniejsza. Nie chce mi się wychodzić z domu, rozmawiać z ludźmi. Czuję się taka pusta. Widzę, że moje kochanie też to bardzo przeżywa - jednak mam nadzieję, że z czasem się pozbieramy i będzie dobrze a może nawet lepiej. Jedno wiem napewno jak znowu się uda to będę na siebie bardzo uważać.
Może macie jakieś rady jak to przejść

Czy mam za was kciuki… Bedzie dobrze…

Za kazdym razem jak wchodze na ten blog to widze nowe wpisy w tym temacie. Tak bardzo mi przykro z powodu Waszych aniolkow. Ja coprawda nie stracilam nigdy dziecka, ale jak czytam Wasze opowiadania to lzy mi leca. Chcialabym przytulic kazda z Was i dodac otuchy. Na pewno nie da sie zapomniec o tych aniolkach. Czesto kobiety obwiniaja siebie pyatjac co zrobily zle. Nic nie zrobilyscie zle. Powiem z wlasnego doswiadczenia ze stworzenie czlowieka to nie jest latwa sprawa. Kazdy kto widzi kobiete w ciazy to widzi ja tylko zewnetrznie czyli jej wielki brzuszek, a nikt nie wie co naprawde dzieje sie w ciele kobiety. Mnostow zmian ktore prowadza do tego ze rodzi sie czlowiek. Malutka istota. To jest niesamowite. Nie obwiniajcie sie o utrate dziecka. To jest naprawde wielka droga ktora musi przejsc ta mala fasolka zeby stac sie czlowiekiem.
Jestem z Wami calym sercem. Wierze ze nastepne Wasze dzieciatka urodza sie zdrowe i silne i dadza Wam wiele radosci. Nie poddawajcie sie i probujcie. Usmiechajcie sie jak najczesciej i badzcie szczesliwe, a Wasze nastepne dzieciatka na pewno skorzystaja z tej Waszej radosci.

Zapomniałam dodac nie miałam łyżeczkowania ponieważ lekarz na usg stwierdził że nie potrzeba, i że to mogła byc ciąza mnoga:(

Witam… Czasami tak jest ze widac pecherzyk, i daje nam to wielka nadzieje ze wszystko bedzie dobrze, ja tez tak mialam jak poronilam w 5 tygodniu, chociaz krwawilam to i tak wierzylam ze moze zdarzy sie cud i mojemu dziecku sie uda. Wychodzi ze krwawilas 6 dni to w tym czasie moglo sie wszystko wydarzyc. Mi lekarz powiedzial ze jesli dziecko da rade to przezyje a jak nie to nie, nie bylo to mile uslyszec bo bardzo go chcialam, ale czasami prawda jest bolesna. Ja tez nie mialam lyzeczkowania, macica sie sama wyczyscila, wiec moze lepiej bo nie musiala byc interwencja lekarzy i nie narusza ci nic. Nie podawaj sie poczekaj 3 miesiace i sprobuj jeszcze raz, ja tak zrobilam i jestem znowu w ciazy w 6 miesiacu, mam nadzieje ze tym razem nic sie nie stanie mojemu malenstwu i tobie tez to zycze…

Witam Wszystkich… gdyby nie takie fora niewiem co byłoby ze mną… Mam za soba dwa poronienia pierwsze 29.04.2009 to był 21 tydz. ciąży i drugie 20 tydz 14.06.2010 jestem zalamana nie przestaję myśleć o moich synkach i boję się o przyszlośc, boję się że nie dam mojemu mężowi szczęścia- maleńkiego dzidziusia. staram się ogarnąc ale średnio mi to wychodzi zaczynam dopiero bad a moje myśli krążą wokół moich Aniołeczków. Może sama stwarzam sobie sytuację ale z Mateuszkiem moim pierwszym Skarbkiem byłam w równej ciąży z kuzynką mojego męża i zawsze gdy przyjadą serce mi pęka z bólu bo patrzę na jej córeczkę i myślę że moj synek powinien już taki być a tym czasem niema Go z ostatnią ciążą bylam też równo z siostrą męża obie miałyśmy termin na listopada, ona ma brzuszek a ja niespane noce i całe morze łez niewiem co będzie jak urodzi… planowałyśmy chrzciny na Swięta Bożegonarodzenia… więc te Swięta nie będą najszczęśliwsze. Pragnę zajśc w ciążę ale taką żeby donosić moje małe Serduszko żeby tulić i mieć dla kogo żyć modlę się o Maluszka ale chyba brakuje mi wiary i sił na to, żeby mieć nadzieję na szczęśliwe zakonczenie tak po prostu żeby byc szczęśliwą mamą. boję się i niewiem co mam robić mój gin mówi żebysmy w pażdzierniku zaczęli starania a mnie paraliżuje na sama myśl, bo trzeci raz tego nie przeżyję

Nino uważalam na siebie… może za mało…:( poroniłam trzy dni po wizycie u gin powiedział mi że jest pięknie, szyjka bardzo ładnie trzyma może współżycie zaszkodziło tylko że to było nie do środka. bylismy z mężem na bad. nasionek okazało się że ma oligoasthenozoospermie czyt o tym i zalamałam się w środę idę na wizytę. jak straciłam drugiego synka pierwsza myśl pragnę być w ciązy ale takiej żeby urodzić i wrócić z dzidziusiem do domu, żeby nie płakac na widok dzieci albo kobiet w ciąży lekarz powiedział mi że mnial mnie podszyć po powrocie z urlopu, ale niestety nie zdążył… bralam duphaston, acard, zastrzyki z fraxipariny i naprawdę się oszczędzalam po tych wynikach męża myślę, że nasze dzieci były może za słabe do dalszego rozwoju, niewiem, szczerze mówiąć odchodze od zmyslów i boję się. mam też krew rh- mąż rh+ ale twierdzą że konfliktu niemamy do tego mam jeszcze jakieś przeciwciała odpornościowe antyD niewiem boje się o wszystko i we wszystkim probuję znależć przyczynę, męczę lekarza żeby mi mowił jakie bad mam robić. Ufalam strasznie temu lekarzowi, bo pierwsza ciąże prowadził lek, który kompletnie niewie co ma robić gdy przypadek jest troch bardziej skomplikowany… A Tobie w którym tyg założyli szew? jak zrobią podszycie to zawsze trzeba leżeć w łóżku? jak teraz Twoja ciąża? który to tydz? Zyczę Ci aby się udało- teraz NAPEWNO SIE UDA gorące pozdrowienia

mi lekarz robił takie bad - spr czy maluszek ma rączki nóżki i fałdkę na karczku więc Ty mialaś może bardziej pracyzyjne te bad. co do badań to wlaśnie mój lek jest ok pod tym względem bo zlecil mi długo przed ciążą hormony, wirusy i niektore zakażne. myślałam żeby zrobić genetyczne, ale zobaczę co mi powie. mój drugi synek byl zdrowy nie mial żadnych widocznych wad, za to mój pierwszy dzidziuś mial rozczep buzi i calego podniebienia niewiem czy to ma jakies znaczenie i czy mogę odnieść ten fakt do wynikow męża. wiesz nie mam nikogo komu moglabym się wyplakać, więc jak czuję taką potrzebę to wchodzę na takie fora i łzy same lecą, ciężko mi jest bo mieszkam u męża razem z teściami i obie jego siostry są w ciąży, ze starszą miałyśmy spotkać się na porodowce, ona ma brzuch a mi serce rozrywa, jak wiem że ona ma przyjechać to biorę pr uspokajające, ale niestety nie pomagaja. chyba moj lekarz nieda się zwariować bo ja bym wszystkie badania jakie robią w najciemniejszych laboratoriach polski, tylko czy to pomoze…? czyt różne fora to dziewczyny nie wiedzialy ze robi sie tarczyce różyczke, toxo,a ja to wszystko mam i wszystko jest ok. jesli mogę Cię zapytac to od czego zaczeły sie Twoje straty- jakieś skurcze, czy plamienia? bo ja w obydwu miałam odrazu skurcze i rozwarcie. pamietam jak lekarz mowił mi w tej drugiej ciąży zebym się nie bala bo nadchodzi tydzien w ktorym stracilam pierwsza ciaze no i,,,,,,,,,,,,, a Ty robilas jakieś wnikliwsze bad? czemu lekarz nie podszyl Cie wczesniej?

Też mam takie głupie mysli i czasem chciałabym żeby stracila moze przez chwile wiedziała jak ja się czuję, ale to tylko chwilowe mysli… powtarzam sobie że muszę mysleć o swojej przyszłości, moich dzieciach i jest mi lżej, tylko trochę boli jak wszyscy udają że nic się nie stało, jakbym nie była w tych ciążach i nie straciła moich Aniołków:( to jest naprawdę bardzo przykre. Wiesz mylisz się że Twoje pocieszenia nic dla mnie nie znaczą, docierają do mnie dlatego że Ty tez przez to przeszłaś i to nie są puste słowa typu jeszcze będziecie mnieli, bo jesteście młodzi, ktore slyszałam od teściowej i jej córek. Dlatego wchodzę na takie fora, bo tu znajduję duzo róznych historii ktore zakończyly się tak samo. Widzisz boję się że u mnie to nie bedzie kwestia szyjki a wlasnie masionek męża czekamy na ostatni wynik i umieram ze strachu:( a Ty masz męża włocha, czy tak poprostu wyjechaliście? czyt. wczoraj o kobiecie gin ponoć specjalistka od poronień więc zobaczę co powie mi teraz ten moj… a jeśli by mnie podszył i dostałabym skurczy to co wtedy? skurczy chyba nie idzie zatrzymać?

byłam dziś u tego lek. na temat nasionek nie powiedział nic, bo myślę iz nie zna się na tym… ale nie wyslał nas do androloga, czekamy na aktualny wynik badań. Masz dużo racji co do prawidłowości z zaplodnieniem, mądrze to brzmi i naprawdę pociesza jak dostałam wynik i wiszłam na blog to przeczytalam, że przy takim schorzeniu zajście w ciąże to cud, a ja przecież zaszlam i to dwa razy fakt w pierwszą po roku, a w drugą po po siedmiu miesiącach więc jakieś nieprawidlowości są. Ale tak jak mowisz nie mam zamiaru się poddawać i będę walczyć, wierzyć i modlić się… moj gin powiedzial że jak będę w ciąży to podszyje mnie w 18 tyg ciąży. zalecił mi dużo witamin, trochę specyfików no i przygotowuje mnie. A Ty nie myś o najgorszym, bo teraz musi być dobrze i napewno będzie. nie wyobrazam sobie żeby być z obcokrajowcem, szczerze to ja u teściów w domu czuję się jakbym była wśrod gluchych i niemych, nikt oprocz męża nie rozumie tego co czuję. Jak przyjeżdżają jego siostry (obie sa w ciąży) to nawet nie schodzę jeść, bo juz nie jestem w ciąży………. i właśnie te dni są najtrudniejsze, są piekielnie trudne, nawet już nie mam czym płakać….. Trzymaj się cieplo i nie martw na zapas, bo jak się ma czarne mysli to można je przyciągnąć, więc głowa do góry, żadnych zmartwień, duzo uśmiechu a napewno się uda.

Mysle ze ginekolog powinien sie znac na nasionkach, ale moze bardziej jest zaniepokojony tym ze obydwie ciaze urodzilas kolo 20 tygodnia, bo w koncu musialy byc skurcze, bo inaczej nie dojdzie do przedwczesnego porodu, zakazenia ci nie wykazalo, wiec pewnie taki nasz urok. Moze tak bardzo chcemy nasze malenstwa ze przychodza wczesniej. Ze swojego doswiadczenia wiem ze najlepiej odczekac 6 miesiace, czyli u ciebie bedzie to cos kolo grudnia i zatrzac probowac, przez te miesiace bierz kwas foliowy. Kontroluj swoj okres to bedzie ci latwiej zajsc w ciaze, jak bedziesz znala dokladne dni plodne, jak tak robilam i za kazdym razem zachodzilam. Wiec jak dobrze pojdzie w styczniu zobaczysz dwie upragnione kreseczki. Ale do tego czasu trzymaj sie mocna, bo wiem ze nie jest latwo. Nie przejmuj sie siostrami twojego meza, nie ktore osoby nie umieja zachowac sie w takich sytuacjach i moze nawet niechca ale i tak rania innych. Jak macie szanse to moze wyjechalibyscie na jakies wakacje, tak zeby troche odychnoc od tego wszystkiego. A wogole to jesli mozna zapytac to ile masz lat? i w ktorej czesci Polski mieszkasz? Ja jak ci mowilam to mieszkam we wloszech nie daleko Wenecji, a do wlochow mozna sie przyzwyczaic:P

Moja historia z nim byla strasznie zakrecona hehe, ale wlosi tak latwo nie daja za wygrana. Ja mam 25 lat,a on 35 ale zachowuje sie gorzej niz piecialetnie dziecko. Ja w polsce mieszkalam kolo Krakowa.
Nie chodzilo mi o mierzeniu temperatury,tylko o wyznaczeniu dnia owulacji, ktory wychodzi dwa tygodnie przed spodziewana miesiaczka. Wiec jesli twoja miesiaczka bedzie regularna, to bedziesz mogla sobie obliczyc dzien w ktorym powinna byc owulacja, i przed i po dnie owulacji ja probowalam, bo nigdy nie wiadomo czy dokladnie sie wyliczylo dzien owulacj hehe:). Moja taktyka byla taka i za kazdym razem sie udawalo. Nie zamartwiaj sie napewno sie uda, i nie mysl o najgorszym, bo nasze glowy to potrafia wymyslac nie samowite historie. Jeszcze jedna rada, przestan wchodzic na forum gdzie pisza o roznych problemach bo jak sie zatrznie czytac wszystkie te historie to dopiero mozna zwariowac,bo sie ma uczucie ze wszystko to ma zwiazek z nami. A jesli chodzi o przechodzenie ciazy,to niby mowia zeby byc spokojnym, nie zamartwiac sie, ale w naszych przypadkach sie tak nie da, ja to dopiero jestem klebkiem nerwow i tez na poczatku balam sie cieszyc, bo myslalam ze znowu strace moje malenstwo. Wiec sa dni dobre i zle. Masz prawo nie cieszyc sie ze szczescia innych w koncu jeszcze boli cie ze twojego synka nie ma, i nie martw sie to jest normalna rzecz, a w twoim przypadku to jest jeszcze gorzej bo ciagle widzisz kobiety w ciazy, przez to cie podziwiam. Wierze ze dasz rady. Pozdrawiam serdecznie…

Podszycie nie boli,bo cie uspia,obudzisz sie po wszystkim. Ja nawet nie czuje ze cos mam w srodku. Bede miala chlopczyka,przy pierwszej tez byl chlopczyk. Ja tez nie umiem usiedziec na miejscu,wszedzie mnie pelna,i dlatego tez mam teraz problem siedziec w domu i caly czas w lozku. Ale i tak wstaje i robie wszystko sama gotuje, sprzatam, jak czuje ze mi twardnieje brzuch to ide sobie odpoczac… Przelezalam tylko miesiac w lozku, pozniej doktor pozwolil mi na wiecej. We wtorek mam wizyte wiec sie dowiem czy nie skrocila mi sie szyjka… Czy lezenie daje cos? Napewno pomaga,ale tez duzo pomaga podszycie,albo swiadomosc ze to ci pomoze,chociaz i tak watpliwosci pozostana. Jesli chodzi o wspolzycie,to w nastepnej ciazy musisz o tym zapomniec,ja od 6,5 miesiaca co nie robie nic hehe,ale da sie wytrzmac,najgorzej przezywa to moj maz hehe. Podobna orgazm wywoluje skurcze,dlatego nie mozna nic robic… A ty pochowalas swoje dzieci? Bo mi powiedzieli ze do 22 tygodnia jest to poronienie,a nie porod,a po drugie moj synek urodzil sie martwy. Nawet mi go nie chcieli pokazac tylko ja ich poprosilam,ze chce zobaczyc go. Byl taki malutki,ale byl sliczny bo byl moj:) Zobaczysz ze czas szybko minie i nie dlugo juz napiszesz mi ze znowu jestes w ciazy, czego ci zycze z calego serca…:)

Ja sie ciesze ze moglam go zobaczyc, slyszalam ze nie ktore kobiety nawet robily zdjecia,ja raczej bym sie na to nie odwazyla. Ja niestety nie moglam go pochowac,ale moze lepiej,bo sam pogrzeb, pozniej jego grob, bardzo by mnie bolal, a tak to wiem ze moj synek jest w moim serduszku i to mi wystarcza. To wszystko wogole jest trudne, i kazda z nas przezywa to inaczej,chociaz bol jest zawsze ten sam. A z facetami to trudno jest,oni to maja problemy wyczymac bez…., ale w naszych przypadkach musza sie poswiecic. Moj to czasami zartuje ze pojdzie z inna hehe, ale co moge zrobic;) Wiem ze oczekiwanie na nastepne wydaje sie takie dlugie, mi to wogole dni nie chcialy leciec, ciagnely sie tak strasznie, mialam szczescie ze po 3 miesiacach po poronieniu znalalam prace to mi lecial szybciej ten czas. A ty pracujesz? Bo znalezienie nowej pracy podnioslo by cie na duchu, nowi ludzie, nowe rzeczy. Wytrzymasz juz nie dlugo ci zostalo, mysl teraz o sobie i o tym ze juz nie dlugo znowu bedziesz w ciazy i tym razem ci sie uda.

A jak bys poszukala pracy, napewno w Polsce nie jest latwo z praca i zarobki kiepskie, ale tylko po to zeby zmienic klimat, otoczenie. Nie martw sie tym razem jak bedziesz w ciazy to nie dasz sie mu, a on nie bedzie mial nic do gadania, bedziesz tylko myslala o twojim dzidziusiu. Podziwiam cie ze jeszcze masz sile wierzyc i modlic sie, ja bardzo przezylam smierc mojego synka i prawie zwotpilam w Boga, bylam bardzo zla na niego, bo ja co wierzylam tak bardzo w niego, i tak sie modlilam zeby mi go nie odbieral a on i tak go zabral i tak ciezko mi bylo zrozumiec dlaczego. Teraz nie mam do niego zalu, ale przestalam sie modlic, chociaz i tak powiem czasami zdrowaske jak sie boje, ale to chyba z przyzwyczajenia, bo mam malutka nadzieje ze moze on naprawde jest i mi pomoze… Ale jak mowilam kazda z nas jest inna i naczej cierpi i reaguje na to wszystko… Gdyby dalo sie cofnac czas to dzisiaj bylo by wszystko inaczej, a moze nie, a moze i tak wszystko by sie wydarzylo! To jest wielka nie wiadoma… Ja wierze ze uda ci sie, pomsyl ze ja juz jestem w 26 tygodniu, co naprawde nie wierzylam ze mi sie uda, a jeszcze tym bardziej ze ostatnio dosc miala stresujacy miesiac i ruchliwy, bo to znajomi przyjechali, to sprzatanie, to nie mam nikogo i musze sama wyprac, wyprasowac… Ja ci zycze szczerze, zeby ci sie udalo, i zebys byla szczesliwa, wierzmi ze chyba mozna byc szczesliwa, moze sie uda, bo oczywiscie zawsze jest ta nie pewnosc, ale wierzmy mocno ze my tez zaslugujemy na to zeby byc szczesliwymi…

Wlasnie wrocilam od lekarza i boje sie jak nie wiem, bo szyjka skrocila mi sie z 38 do 22mm, nie zbyt byl zadowolony, a nawet widac bylo zebyl przerazony, chociaz staral sie mowic spokojnie, zeby mnie nie wystraszyc. Ale wiem ze nie jest dobrze i pewnie nie donosze do konca, bo juz dzisiaj mi kazal isc na zaszczyk ktory przyspieszy rozwoj pluc mojego synka, wiec nie jest za ciekawie. Lekarz uwaza ze wszystko sie czyma na szwie, jesli szew popusci to dojdzie do porodu, mam teraz lezec caly czas zadnego wychodzenia, i jezdzenia samochodem, tylko ubikacja i lozka, ale tak sie przestraszylam ze teraz to sie nigdzie nie rusze…:( Lekow duzo mi nie zalecil, mam brac tylko witaminy i buscopan czyli cos takiego jak nospa, tak mi sie przynajmniej wydaje… Wloski umiem na tyle zeby sie dogadac i zrozumiec… Czy mam zaufanie, ja nikomu nie ufam, ale nie znam sie na tych rzeczach i musze suchac lekarzy, ale widze ze sie martwi, i stara zebym przynajmniej donosila do 32 tygodnia, chociaz mi jeszcze duzo brakuje, bo to dopiero moj 26 tydzien. Boze moj ja nie wiem czy to przezyje jesli zwnowu moj synek umrze… Ja chyba nie mam tyle sily i wiary co ty…:(

Dzisiaj bylam na nastepnym zastrzyku, mam nadzieje ze to pomoze, moze i nawet dobrze ze lekarz mysli naprzod, jakby sie cos mialo stac. Twoj tez tak powinien zrobic, bo mogl juz wczesniej zalozyc ci szew, ale zawsze czlowiek dowiaduje sie po fakcie, i ciagle sie uczymy na bledach, tylko ze pozniej te bledy strasznie bola. Dziekuje za pocieszenie, bardzo go poczebuje teraz, bo juz mi sie wydawalo ze jest lepiej a tu wyskoczylo mi znowu zagrozenie, jest trudno przejsc ciaze osoba ktore wiedza ze moga ja stracic, ja to przechodze teraz, a ty tez bedziesz miala to samo, mam nadzieje ze uczymam z toba kontakt, bo chce bardzo wiedziec jak tobie pojdzie i oczywiscie wierze ze ci sie uda, bede cie wspierala tak jak ty wspierasz mnie..:) A sama wiesz jak to z lezeniem jest wydaje ci sie ze dobrze sie czujesz i pozwalasz sobie na wiecej, teraz to wiem ze musze, bo naprawde sie przestraszylam. Ale tak wierzylam ze tym razem bedzie inaczej. My to mamy przerobane…! Ale co sie nierobi zeby miec swojego dzidziusia przy serduszku:) Jeszcze raz dziekuje ci ze jestes…:)

Ja tez sobie zadaje czesto pytanie dlaczego inni nie maja problemow i moga wszystko robic, a my mamy tyle problemow… Moze to jest jakas proba zeslana od Boga, a kiedy to przejdziemy bedziemy bardziej silniejsze, ale ta droga jest dluga i nie latwa. A ty jak sie czujesz? Napewno nie jest ci latwo i te bezczynne oczekiwanie… Bo mysle ze czujesz sie tak jak ja kiedy liczylam dni i miesiace zeby znowu sprobowac. Mam nadzieje ze czymasz sie, chociaz nie jest latwo. Ja tez tak mowilam ze jak bede w ciazy to nawet 9 miesiacy przeleze, ale pozniej wszystko jest inaczej. Wiesz ze kiedy tak sie lezy bezczynnie to myslisz o wszystkim i to zawsze o najgorszym… Chcialabym zapomniec ze stracilam moje dzieci i myslec ze to moja pierwsza ciaza! Pierwsza ciaza byla idealna bez stresow, nerwow, wydawalo mi sie ze moge wszystko robic, myslalam ze przejde przeznia jak wszystkie kobiety bez problemowo… Chcialam ci sie zapytac czy nie dalabysmi twojego emiala, bo nie wiem czy na tym blogu mozna tak duzo pisac, moze tez inne osoby chca napisac o swoich problemach, a tak to zajmujemy caly blok. Oczywiscie jesli chcesz, ale chcialabym czasami dowiedziec sie jak ci tam leci i czy wszystko u ciebie w porzadku…

Teraz bede pisala do ciebie na emial…

Naprawde po opryszczce na ustach, moze dojsc do poronienia. Boze ile bakteri, wirusow jest teraz na swiecie ktore moga spowodowac strate dziecka. Czasami lepiej nie znac wszystkich chorob jakie moga wystepowac w ciazy, bo wtedy zylo by sie w ciaglym strachu, ze to moze nam sie przytrafic. Przykro mi ze to przytrafilo sie tobie, ale nie martw sie bedzie dobrze. Jest tu na blogu wiele dziewczyn ktore sie boja strasznie, i czekaja na nastepne proby zajscia w ciazy. Bedzie dobrze. Ja tez trzymam kciuku za wszystkie dziewczyny…

Witam Was Dziewczyny!!!.Jestem tu po raz pierwszy i czuję że muszę się z Wami podzielić moją wielką stratą(teraz wiem że nie jestem sama a tak myślałam…).Pierwszą ciążę przeżyłam bez żadnych problemów urodziłam Synka przez cesarskie cięcie powód wysokie ciśnienie ale wszystko ok, o drugą ciąże po cc lekarze kazali mi odczekać trzy lata ja poczekałam pięć i jakie było moje zdziwienie gdy w lutym tego roku ujrzałam na teście moje upragnione dwie kreseczki byłam taka szczęśliwa…, wszystko było ok, ciśnienie w normie wyniki rewelacyjne, dwa usg wszystko w porządku widziałam moją Dzidzię jak wierzga rączkami i nóżkami, serduszko bije więc nie było powodu do zmartwień.A jednak 31 lipca trafiłam do szpitala powód podwyższone ciśnienie zrobiono mi ktg serduszko biło nie tak jak powinno,następnie zrobiono usg i diagnoza uogólniony obrzęk dzidzi, woda w osierdziu, wodobrzusze itd…, byłam załamana, kolejny szpital i brak dobrych wieści.Dnia 3 sierpnia moja Kochana Córeczka odchodzi, umiera we mnie a ja nie mogę nic zrobić,był to 28 tydzień ciąży i moja ósma rocznica ślubu - jestem załamana tak bardzo Ją pokochałam czułam jej ruchy i nie mogę sobie wybaczyć że do końca wszystko było ok a tu taka tragedia…, urodziłam mojego Aniołka 6 sierpnia siłami natury i przeżyłam ten ból jeszcze raz gdy zamiast płaczu Dziecka na porodówce usłyszano mój przerazliwy krzyk i rozpacz DLACZEGO?????.Dziś minęły prawie trzy tygodnie od tej tragedii a ja dalej nie mogę w to uwierzyć i choć każdy mi mówi że mam dla kogo żyć że mam synka to jednak ból i rozpacz jest i pozostanie do końca mych dni….Dziewczyny bardzo Wam wszystkim współczuję bo wiem co przeżyłyście ale w jedno wierzę ze kiedyś nam wszystkim zaświeci słońce i tego wam i sobie życzę!!!.Pozdrawiam Was wszystkie serdecznie.
\"LUDZIE MARZĄ O ANIOŁACH JA MIAŁAM SZCZĘŚCIE TRZYMAĆ JEDNEGO W RAMIONACH\"

Wiesz co ja podchodzę do tego trochę inaczej, nie przestałam wierzyć. Wytłumaczyłam to sobie w taki sposób, że jeśli to maleństwo miałoby urodzić się upośledzone i jeśli miałabym patrzeć na jego cierpienie do końca życia to zdecydowanie lepiej, że stało się właśnie tak. mimo że minęło 3,5 miesiąca to nadal jest mi źle i normalnie “kobiety w ciąży działają mi na nerwy i wyć mi się chcę jak widzę taką z brzuchem” ale wiary w to nie mieszam, wiem że następnym razem będzie już dobrze i moje modlitwy zostaną wysłuchane. Nie można za całe zło świata winić Boga. Mi lekarz kazał odczekać przynajmniej pół roku zanim znowu spróbuje, żeby organizm doszedł do siebie. Dziewczyny uda nam się zobaczycie, trzymam za Was wszystkie kciuki