Blog położnej o ciąży, porodzie i macierzyństwie.

Ja w tamtym roku w styczniu urodziłam córeczke (Kingusie) w 28 tygodniu i zmarła po 10 minutach miała wade rozwoju zwaną potworniakiem który wyrósł jej na szyii i nachodził na twarz z prawej strony i deformofał całą prawą strone,moja córka nie maiała wogóle szans na przeżycie ponieważ nie miała podniebienia,tchawicy,rzuchy,płuca,dząseł,itd po prostu miała tylko zdrowe serduszko.Nie dawno była jej pierwsza rocznica śmierci a ja nadal nie moge sie pogodzić z tą wiadomością że jej nie mam i nadal męczą mnie myśli dlaczego ja.Teraz jestem znowu w ciąży w 24 tygodniu i będe miała syna i bardzo sie ciesze bo wiem że córeczka nad nami czówa.I teraz jak tak czytam wszystkie artykuło o dzieciach i śmierci małych dzieci i co ci rodzice przeżywają i bardzo im współczuje bo już wiem co to znaczy.Zycze wszystkim przyszłym mamą dużo dobrego w życiu i dbajcie o swoje pociechy.Pozdrawiam Aga

Moje maleństwo odeszło w 8 TC.11 grudnia 2009 i nie wiem czy kiedykolwiek minie ten ból w sercu i ta pustka[*]

Byłam w 27 tyg.ciąży…idąc na badanie USG cieszyłam się że zobaczę mojego wymarzonego synka…Owszem zobaczyłam,lecz martwego!!!! (( Poród był dla mnie straszny gdyż wiedziałam że wyjdę ze szpitala z pustymi rękoma.Gdy zobaczyłam maluszka-zaniemówiłam…Był malutki,śliczniutki…Następnego dnia po porodzie dowiedziałam się że maluszek zmarł na limfatyczny obrzęk karku!!!Jedyne co mi po nim zostało,to jego wygląd-zapamiętany przez mnie! (( Nie mogę się pozbierać…Nikomu nie życzę takiej krzywdy jaką jest utrata dziecka.

ja tez urodzilam coreczke w 7 miesiacu ciazy…malenka nie przezyla…na poczatku myslalam ze dam jakos rade…a teraz jest tragicznie…lzy,smutek,zal,rozpacz…:(

byłam bardzo szczęśliwa, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Na usg wyszło mi, że będę miała trojaczki. Tak bardzo dbałam o Siebie, ale nie tak dobrze bo poroniłam je. Moje trzy iskierki. Teraz płacze i płacze. Wszystko straciłam co miałam cennego. Wszyscy pocieszają żebym nie płakała, ale nie wiedzą że moje iskierki teraz by miały 3 miesiące. to jest nie sprawiedliwe. Wolałabym umrzeć i być z nimi:((((

Dzisiaj wróciłam ze szpitala…
W środę(13.10.2010)szłam na drugie USG-pełna radości z tego,że zobaczę jak moje maleństwo już hasa w moim brzuszku(9tydzień).
Widok na USG mnie zachwycił chociaż nie zastanowiłam się nad tym,że mój malutki skarbek(21mm)się nie rusza-lekarz powiedział,że może śpi. Zaniepokoił się jednak,ze nie widzi serduszka-powiedział jednak,że u takiego maluszka ma prawo niedowidzieć serduszka(na pierwszej wizycie po 6tyg.gdy miał 6mm było je ślicznie widać).Powiedział jednak,że dla spokoju,że wszystko jest ok.miałam się stawić w czwartek(14.10)na 15.00 w szpitalu na badanie lepszym sprzętem. Pocieszenia lekarza nic mi nie dały,bo wpadłam w histerię i całą środę przepłakałam w obawie o najgorsze-nadzieję odbierał mi fakt,że przestały boleć mnie piersi i zrobiły się miększe-w lęku zaczęłam bić się po piersiach i ściskać je z każdej strony,żeby poczuć to co jeszcze dwa dni temu było tak intensywne i dawało mi spokój. Nie zmrużyłam oczu całą noc,a czwartek od rana był dla mnie jak oczekiwanie na skazanie pełne rozpaczy,chociaż ciągle miałam nadzieję…zgasła ona gdy dwóch lekarzy potwierdziło najgorsze. Bolało to tak jakby ktoś mi wyrwał serce i całą radość z życia. Nie wiedziałam co się dzieje…mogłam tylko pojechać do domu po rzeczy i jeszcze tego samego wieczoru wrócić na oddział ginekologiczny. Lekarz spędził ze mną pół godziny-pocieszał mnie,mówił,że może to nawet lepiej,że stało się to teraz,a nie w bardziej zaawansowanym stadium,że nie urodziło się chore,że świadczy to o mojej płodności(poroniłam już raz w lutym tego roku,ale wtedy nie wiedziałam o ciąży,chociaż po fakcie bolało bardzo;.( ). Takie pocieszenia jednak do mnie nie docierały,bo to w końcu było moje upragnione dziecko-mój sens i radość z życia-mój mały aniołek-to,że to dopiero 9tydzień nie pomagało mi w zniesieniu bólu!;.( wieczorem jeszcze raz poszłam na USG i wyprosiłam zdjęcie kruszynki…
znów całą noc nie spałam-rano mnie pokuli i o 7.40 zaaplikowano mi tabletki na wywołanie bóli i krwawienia. Rano zrobiło mi się strasznie nie dobrze i prawie zwymiotowałam,w nocy zabolała mnie pierś a dzidzia na wieczornym USG leżała inaczej niż na popołudniowym-poczułam lęk,że moje maleństwo może jednak żyje,że może to pomyłka;.( nie mogłam uwierzyć w to co się dzieje-nadal nie mogę… bóle zaczęły się o 11,a krwawienie po 16.Cały dzień na czczo-od środy praktycznie nic nie jadłam,więc ten dzień był dla mnie katorgą-było mi słabo,źle się czułam. Na krwawienie i zabieg czekałam strasznie długo i miałam tak wielki natłok myśli,że nie wiedziałam co się dzieje;.( Po 16 wylądowałam na sali zabiegowej-4 zastrzyki przeciwbólowe. Byłam na wielkim haju-jak kompletnie naćpana.Lekarze coś do mnie mówili,ja wpadłam w histerię i dostałam zaduszki-próbowałam coś powiedzieć,ale strasznie mi to nie wychodziło…Nie pozwalano mi podnieść głowy,ale stolik na który wyciągano moją kruszynkę w kawałeczkach był z boku więc wszystko widziałam-fragmenciki malutkiego,zakrwawionego ciałka,które potem pielęgniarka wkładała do pojemniczka. Z zabiegu odprowadzała mnie pielęgniarka-szłam zygzakiem kompletnie otumaniona.Szybko zasnęłam-pamiętam tylko,że przyszedł lekarz z receptą i coś tłumaczył-nie starałam się nawet słuchać. O 19 obudziła mnie mama i szwagierka-byłam w strasznym stanie.Pierwszy łyk picia,ale apetytu zero…nie chciałam jeść. Brakowało mi mojego narzeczonego-to były dla mnie najcięższe chwile w życiu i tak bardzo potrzebowałam by potrzymał mnie za rękę-on jako tirowiec niestety był w trasie. Od czwartku byłam kompletnie sama w pokoju-przez chwile była tylko starsza pani na jakiś prosty zabieg i poszła po godzinie.-pocieszał mnie,bo ciągle płakałam. Od środy nie przestałam płakać nawet na chwilę… Dziś po 9 wyszłam ze szpitala,a łzy nadal nie chcą przestać lecieć… to tak bardzo boli…Nie wiem co się dzieję… właśnie zrobiłam pamiątkową paczuszkę po moim skarbie-karta ciąży założona jeszcze w środę przed badaniem,zdjęcie USG,pudełeczko z testem ciążowym,opakowanie po falovicie i suszona różyczka;.( tyle zostało z mojego aniołka. Za 10dni wyniki histopatologii;.( cały czas myślę o tym,że po zbadaniu najważniejsza istotka w moim życiu trafi na śmietnik jako odpad organiczny;.(( Boże-maleństwo jeszcze wczoraj było w moim brzuchu-takie piękne,takie bezwładne,bezsilne i bezbronne-bez życia;.(-a dzisiaj już go nie ma…jeszcze nie dawno przyniosło mi tyle radości i planów-a teraz już go nie ma;.((nie wie jak mamusia go strasznie kocha i jak strasznie by chciała,żeby był teraz ze mną…było takie maleńkie,że nikt nie mógł mu pomóc;.( być może gdy ono umierało ja śmiałam się przed telewizorem;.(( Nie zniosę tego bólu…
Na dodatek wczoraj był dzień dziecka nienarodzonego;.((
Nie spodziewałam się takiego biegu wydarzeń-przecież nie miałam bóli,złych objawów,krwawień… ;.( to takie niesprawiedliwe,że są kobiety co usuwają ciąże z wygodnictwa,bo się nie wybawiły,bo nie chcą robić sobie problemu w realizacji swych ambicji zawodowych,a kobiety,które marzą o swym skarbie tracą to co dla nich najważniejsze;.(
Jak umiera dziecko,umiera i kawałek matki…bardzo duży kawałek,który mimo może i późniejszych powodzeń-nigdy nie odżyje. A ból pogarsza to nie zrozumienie ludzi,to głupie gadanie,że to jeszcze nie było tak bardzo rozwinięte dziecko,że nie ma powodu do płaczu.. kur….! Czy miłość matki mierzy się w centymetrach dziecka??Czy prawo do cierpienia jest przeznaczone tylko dla matek,które dziecko było takiego,czy takiego wzrostu???
Wszystkim mamom życzę,żeby takie doświadczenia,ani żadne inne niepowodzenia nie dotknęły ani ich samych,ani tym bardziej ich pociech…
dobrze,że jest takie miejsce,gdzie razem możemy porozmawiać o tym co nas tak cholernie boli i pewnie nigdy nie przestanie,bo na zawsze zostało wyryte w sercu i pamięci;.( trzymajcie się i powodzenia w staraniach o szczęście-tym razem udane… ja też chcę nadal próbować za dwa miesiące,ale tak jak mówiłyście-to już będzie potężny lęk,a nawet jak się uda wspomnienia o aniołku nie miną i nic już mu życia nie przywrócić. Następne dziecko jest wielkim szczęściem,ale nie jest przywróceniem życia tego maleństwa,którego już z nami nie ma;.((

Witam was kochane!
Czytam posty i leją mi się łzy:( Ja straciłam mojego kochanego synka miesiąc temu. Mam 23 lata…Byłam w 34 tygodniu ciąży. Cały czas czułam się świetnie, synuś kopał mnie w brzuszku, wyniki badań idealne, ciśnienie jak w książce… Pewnej soboty przestał się ruszać, pobiegłam do szpitala się uspokoić, upewnić że wszystko jest wporządku.. ale już było za późno – lekarze stwierdzili całkowite odklejenie się łożyska. Przyczyny nie znam do dziś, usłyszałam tylko “tak się zdarza”, “przypadek jeden na milion”. Tak strasznie kochałam mojego synka, był moją nadzieją na lepsze jutro i odszedł:(
Minął miesiąc i nadal nie jestem w stanie opisać co czuje, nie chce mi się żyć, wszystko straciło sens, czuje się jakby nigdy już miało nie być uśmiechu na mojej twarzy.
To było najwspanialsze 8 miesięcy mojego życia z Tobą pod serduszkiem Synku [*]

Ja straciłam moją córeczkę kochaną AMELKE sześć miesięcy temu miała wadę serduszkę.. A kochanego synka straciłam półtora roku temu miał zespół Pottera III..Przypadki jeden na milion.. Jest mi bardzo ciężko.. Nie mogę się pogodzić ze stratą dzieci które nosiłam pod serduszkiem.. Najcudowniejsze 9 miesięcy… Zostały mi tylko dwa kocyki… Różowy i niebieski które uwielbiam… Przytulam się do nich do snu… Kocham moje aniołki z całego serca… To jest mój nr gg 10066015 gdyby ktoś chciał popisać..Pozdrawiam wszystkie aniołkowe mamusie…

Drogie Mamy Aniołków..
dzis mija rok od śmierci mojego synka, Fryderyka..urodzonego z wada wrodzona przepuklina przeponową,..
Niestety nie udało sie go uratowac..:(((
Był taki śliczny, miał 58cm i wazył 3440.
Kiedy na pogrzebie zobaczyłam biała trumienke..to chyba było najgorsze co przezyłam, ta mała istottka lezała w niej..spał tak spokojnie..i był tak sliczny…Dlaczego miłosc nie uzdarwia? A łzy nie potrafia wskrzeszac?
Tak bardzo go kocha;ismy, czekał na niego starszy 4 letni braciszek, który rownie mocno jak my przezył jego strate…
Rok minął..ale serce krwawi tak samo…tak sdamo boli…a łzy same ciekna..Chciałabym zeby był z nami..dlaczego tak sie dzieje? nie pije, nie pale? i dlaczego to spotkało własnie nas?

Nie potrafie zrozumiec dlaczego dobre mamy traca swoje dzieci..??
mam nadzieje ze moj synek ma dzis najpiekniejszy tort w niebie..i ze Anioły tulą go mocno ..tak jak gdybym to ja robiła……

(((

Prośba o wypełnienie ankiety

http://WWW.bydalejisc.org.pl/ankieta

Fundacja \"By dalej iść\" postawiła sobie za jeden z głównych celów, świadczenie nieodpłatnej pomocy Rodzinom po Stracie Dziecka. Zarówno w czasie indywidualnych konsultacji jak i podczas grup wsparcia. Nie chcemy, żeby rodzice ponosili jakiekolwiek koszty, co nie znaczy, że ta pomoc nie kosztuje. To jest praca wielu ludzi, koszty wynajmu sal i całej logistyki. M. in. dlatego, korzystając z pomocy partnerów i fundatora, chcemy zacząć pozyskiwać środki z Unii Europejskiej i samorządów.

W tym celu potrzebne nam są dane z ankiet, które znajdują się poniżej. Gwarantujemy, że wyniki będą używane tylko w formie statystycznej lub do formowania grup, które mogą być obejmowane pomocą w ramach projektów. Państwa email, będzie służył nam do informowania o działaniach Fundacji w Polsce na Państwa terenie.

Dziękujemy za poświęcenie nam kilku minut. Mamy nadzieję, że już wkrótce, otworzymy nowe grupy wsparcia w Państwa województwie.

Kochana Córeczko pojawiłaś się w moim życiu na chwilę a zmieniłaś je na zawsze. Ale po mimo wszystko że nigdy Cię nie przytulę ani nie ucałuję na dobranoc- Wiem że każdego dnia i nocy będziesz ze mną- moja kochana córeczko. Nie powiesz do mnie
Mamusiu! ja nie powiem słucham cię kochanie?! tak bardzo Cię kocham i nigdy nie zapomnę moja kochana Aniu!

Aniołkowa Mamusia

Mam 43 lata i jestem mamą dwóch dorosłych córeczek. Pierwszy raz poroniłam w wieku 17-tu lat, po dwóch latach urodziłam zdrową córeczkę, chociaż w 12-tym tygodniu zaczęłam mocno krwawić leki na podtrzymanie poskutkowały. Minęło 8 lat i kolejna ciąża, córeczkę urodziłam w 28-ym tygodniu i ważyła 1kg, dzięki opaczności córeczka wyrosła na piękną dziewczynę. Dziewiątego sierpnia 2011 zrobiłam sobie test ciążowy, wynik pozytywny, dwie kreseczki w piorunującym tempie,różne uczucia typu, co dalej- ciąża w tym wieku. 18 sierpień wizyta u gin. potwierdzenie ciąży, usg i widok bijącego serduszka- radość, kontrola 15-tego września. To był miesiąc pełen szczęścia i nadziei , zdrowy tryb życia, spacery , dieta bogata w witaminy( malinki. winogrona, warzywa prosto z ogrodu itp) plany na przyszłość związane z Naszą kruszynką. Nadszedł, czas kolejnego badania, już nie mogłam się doczekać widoku mojej perełki a tu koszmar widok mojej kruszynki spoczywającej w kąciku bez bijącego serduszka. Ból po utracie mojej kruszynki jest podwojony, ponieważ wrócił ból z przed 27-tu lat, choć wtedy było łatwiej ponieważ byłam nastolatką i żyła we mnie nadzieja że zostanę jeszcze mamą, teraz świadomie zajść w kolejną ciąże jest za późno. Ból , tęsknota i beznadzieja jest nie do wytrzymania ,największe ukojenie odnajduje w mężu, to on mnie wspiera i daje poczucie że serduszka naszych aniołków biją w nas. Wiem że muszę przestać płakać i pozwolić im odejść do świata gdzie będą szczęśliwe, a my musimy żyć dla naszych córeczek. Idąc na spacer spoglądam w niebo i ze łzami w oczach wyszukuje najładniejszych obłoczków na których bawią się moje Aniołki, żyjąc nadzieją że wraz z mężem gdy przyjdzie czas do Nich dołączymy. Walczcie o swoje maleństwa i domagajcie się od swoich lekarzy profesjonalnej opieki, bez względu na wiek ból jest ogromny, mój lekarz chyba sobie odpuścił a ja nie wierzyłam że coś złego może się stać i teraz nie mogę sobie tego darować że przy pierwszej wizycie nie domagałam się szczególnej opieki . Proszę o parę słów wsparcia bo łzy się leją a psychika kompletnie siada, nie jem ponieważ ubzdurałam sobie że nie mam kogo karmić i nie mogę patrzeć na to wszystko co starałam się dać mojemu szczęściu!!!! Pozdrawiam

Paula napisz koniecznie, popłaczemy razem, to pomaga, ja wiem jaką radością jest wiadomość o Dziecku, te piorunujące dwie kreseczki jakby tak bardzo chciało żyć, żeby nie było wątpliwości że jest.
Ja mam świetnego lekarza, od 13 lat, od czasów pierwszego aniołka, prowadził moje 2 ciąże, teraz też, dostałam leki tak na wszelki wypadek, ze względu na wiek, ale to nic nie dało, nie pomogło został test z dwoma różowymi kreskami, 3 zdjęcia z USG i pamięć w sercu, chcę zamówić mszę tu w parafii gdzie chciałam ochrzcić moje maleństwo i pojechać 15 10 do Wrocławia na Dzień Dziecka Utraconego.
28 wyszłam ze szpitala i ciągle wydaje mi się, że ono jest, że to sen. 3 dzień jak jestem sama w domu siedzę w sieci i szukam, czego nie wiem, i płaczę, potem dziewczyny wracają ze szkoły i muszę wziąźć się w garść, mąż nie pozwala mi płakać…nie potrafi wyrażać uczuć, przytulić, pocieszyć, taki już jest. Kocha nasze dzieci, myślę, że wszystkie…
Pozdrawiam

Moje kochane tak bardzo bym chciała was wszystkie przytulić i otrzeć łzę z waszych oczu.Nie straciłam swoich dzieci ,ale byłam o milimetr od śmierci moich dzieci wiem jak boli,jakie są noce nie przespane ,jak serce krwawi wiem to wszystko tule moje serca kochane za to że Bóg trzyma nas w swojej opiece i nie pozwolił odejść moim dzieciom kochane łączę się z wami i pamiętajcie ,że jutro znów zaświeci słońce

też jestem mama aniołków
Mam 35 lat dwóch wspaniałych synów .
Bardzo pragnę miec jeszcze jedno dzieciatko .1kwietnia zobaczyłam dwie czerwone kreseczki po raz pierwszy ,byłam bardzo szczesliwa ,ale moje szczescie nie trwało długo po kilku dniach byłam w szpitalu .PORONIŁAM .
Lekarze kazali wstrzymac sie 6 miesiecy i tak tez zrobilismy .
Kiedy 29 pażdziernika zrobiłam test i wyszły dwie czerwone kreski możecie wiedziec jak bardzo się cieszyliśmy ,mowiłam sobie bedzie dobrze musi byc .Na pierwszej wizycie u lekarza wszystko było dobrze .27 listopada trafiłam do szpitala z krwawieniem diagnoza lekarza dzieciątku nie bije serduszko .
Ja jednak miałam nadzieje że moze jeszcze bedzie dobrze . Niestety w nocy dostałam krwotoku ,badania i zabieg .I nie ma już mojego ANIOŁKA
Cały czas zadaje sobie pytanie DLACZEGO
Mój ból jest ogromny .
Teraz juz niewiem czy dalej próbować czy nie !
Jezeli ktos chce ze mna ukoic swój bol chetnie po koresponduje

Pod koniec listopada może tydzień , a może półtora po badaniu USG wstałam rano i świetnie się czułam, nie miałam zgagi, zniknęła opuchlizna nóg i tylko zmartwiło mnie to ,że nagle schudłam prawie 3 kg i że mój malutki synek przestał mnie kopać tylko czułam ,że się leniwie przesuwa w moim brzuchu (teraz już wiem, że moje dziecko już nie żyło i tylko poruszało się w wodach płodowych). Po tygodniu dziwnej mieszanki uczuć i obaw ,a jednocześnie świetnego samopoczucie no i stwierdzeń rodziny o poziomie mojego “przewrażliwienia” opowiedziałam o moich obawach położne na zajęciach w szkole rodzenia. Położna zbadała tętno po czym stwierdziła ,że ma zepsuty aparat i powiedział, że zaczyna za chwile dyżur w szpitalu , żebym z nią pojechała i tam mnie zbada. To był wieczór 5 grudnia, zaczęły się najgorsze dnia mojego życia, w nocy z wtorku na środę 7 grudnia urodził się mój mały syneczek. Sekcja wykazała,że był zupełnie zdrowy ,jeszcze czekam na wyniki badań łożyska. Mijają 2 tygodnia, a ja nadal nie rozumiem dlaczego mój mały i zdrowy syneczek już nie żyje. Byłam w 33 tygodniu ciąży…

Witam Wszystkie Mamy i przesyłam ciepłe myśli.
Moja ciąża była dla mnie \"niespodziewajką\". Na początku byłam zła na siebie i mojego partnera (obecnie mężą), że nie uważaliśmy, ale z dnia na dzień coraz bardziej cieszyłam się z Maleństwa, a jak się dowiedziałam, że to Chłopiec to mało się nie posikałam ze szczęścia. Wszystko było dobrze, ja byłam zdrowa, żadnych chorób ani infekcji, zdrowe odżywianie – Maluszek był równie zdrowy – wszystko miał na swoim miejscu, badania prenatalne ok, rósł sobie jak na drożdżach i z każdym kolejnym dniem dawał się we znaki – taki Kręciołek. Termin miałam na 19 grudnia 2011.
15 grudnia miałam wizytę u gin. – wszystko było ok, tętno miarowe, położenie główkowe do porodu SN – pomyślałam sobie, że czeka mnie nie lada wyzwanie. 16 grudnia o 12 w południe przyszła położna do domu, zrobiła ktg – wszystko w porządku. W nocy z 16 na 17 odeszły mi wody – wiedziałam, że coś może być nie tak, bo nie były czyste, ale jechałam do szpitala z myślą, że wszystko będzie ok. O 5:45 przyjął mnie lekarz – i jedyne co mi od tego momentu kołatało w głowie to zdanie lekarza \"mięsień sercowy uwidoczniony bez akcji\" wypowiedziane tak oschle, że miałam ochotę go zabić…o 12:55 przyszedł na świat Nasz Synek…Nasz Oluś. Nie widziałam Go, nie chciałam. Później zapytałam Mamę o to jak wyglądał, bo była przy porodzie i widziała ja Go ze mnie wyciągnęli…chciałam umrzeć razem z nim, bo co mi pozostało…świat bez Synka jest totalnie smutny
Przyczyny nie ma. Nie był owinięty pępowiną, łożysko zdrowe. Po sekcji powiedziano nam, że był zdrowy i nie wykryto żadnych wad, a mi lekarz na odchodne walnął \"przynajmniej wie Pani, że jest pani płodna\" – w nosie mam takie słowa otuchy!A od ordynatora usłyszeliśmy, że mogło to być niedotlenienie, ale od czego? tego się chyba nigdy nie dowiem…
Jak tu żyć dalej…najgorsza jest dla mnie niewiedza i to ciągłe pytanie w głowie DLACZEGO? Co się takiego stało…
Jedno wiem – niczego w życiu nie można być pewnym

Witam ja 24.03.2012 roku (2tyg.przed Wielkanocą)urodziłam synka w 22tygodniu ciąży- żył 3h53min
urodził się tak wcześnie bo miał wadę letalną- lustrzanego potworniaka okolicy krzyżowo-guzicznej penetrującego głównie do wewnątrz. Jego górny układ pokarmowy już nie funkcjonował, a dolny nie wiem, czy się wykształcił bo nie ma jeszcze wyników sekcji, nerki też nie funkcjonowały, już był sparaliżowany od pasa w dół i do paraliżu rączek nie dużo brakowało. Po porodzie serduszko pracowało tylko na jedną komorę, neonatolog powiedziała, moim rodzicom, że jeszcze \"chwila\" i guzy by go wchłonęły. Widziałam go przez ułamek sekundy był taki malutki, śliczny i siny był cały siny bo był niewydolny krążeniowo. Nasz synuś to klon mojego partnera, bardzo go kochaliśmy, czekaliśmy na niego, a jemu nie dane było żyć. Zamiast ciepłego łóżeczka i czułych rodziców nasz mały Aniołek wybrał chłód urny na zimnym wielkim cmentarzu. Na domiar złego wada naszego synka jest wadą rzadką występuje raz na 40tys i częściej dotyka dziewczynki niż chłopców 3:1 i oczywiście spotkało to naszego Aniołka.
Jak dalej żyć ze świadomością, że daliśmy życie, a los je zabrał. To jest niesprawiedliwe i takie bolesne…
A po Tobie Kochanie zostało mi jedno zdjęcie wspomnienia i ból, straszny ból, ale zawsze będziemy Cie kochać i o Tobie pamiętać- jesteś naszym pierwszym dzieckiem, ukochanym i wyczekiwanym, moim prezentem urodzinowym
Musimy się trzymać Aniołkowe mamusie

Witam wszystkie Aniołkowe Mamy. Jeśli Któraś z Was chciałaby pogadać lub popisać mejle to podaję swój adres. Z moich obserwacji zachowań ludzkich wynika, że nikt tak nas nie zrozumie jak my siebie same…dodam tylko, że minęło już 5 miesięcy odkąd urodziłam Olusia i z dnia na dzień jest coraz gorzej. A moją depresję potęguje fakt, że moje kuzynki urodziły właśnie zdrowe dzieci.
Podaję mejla martaanna84@gmail.com

Nasza córka, Alicja, urodziła się 19 lat temu, żyła tylko tydzień… Dziś byłaby maturzystką…

smutna jutro będzie 4 miesiące jak mój synuś nie żyje, a ja ciągle mam lepsze i gorsze dni z przewagą tych gorszych, więc doskonale wiem jak się czujesz. jeśli Ty albo któraś z Was chce się wygadać, to możecie śmiało pisać mój mail – jula825@interia.pl
mi takie rozmawianie pomogło, zwłaszcza jak możesz porozmawiać z kimś kto wie co czujesz

Jestem po dwóch stratach… Pierwszego wyczekiwanego dzisiusia straciłam w 8 tc. Serducho przestało bić. To była moja pierwsza ciąża i nawet przez myśl mi nie przeszło, że może być coś nie tak. Przyczyny poronienia nie stwierdzono tylko standardowe “zdarza się”. Po pół roku podczas pierwszego miesiąca starań znów się udało ujrzeć dwie krechy… Radość wielka ale strach jeszcze większy. bałam się bardzo, dbałam o siebie, żadnego wysiłku, L4 od samego początku… nadszedł w końcu ten przerażający 8 tydzień… i… zdanie ” przykro mi, nie widać akcji serduszka”. Dokładnie to samo… dwa poronienia zatrzymane w 8 tc. Podczas żadnej ciąży nie widziałam nawet kropli krwi… brałam końskie dawki duphastonu, acard kwas foliowy. Już nawet nie mam siły płakać bo łez brakuje. Dwa Aniołki w kilka miesięcy… Żal, ból i pustka. teraz czekam na wyniki z badań genetycznych z nadzieją, że wszystko wyjdzie prawidłowo. Później szereg innych badań. Jeżeli nie będzie przyczyn tego podwójnego koszmaru… nie wiem czy będę miała siłę i odwagę na trzecie podejście. Może poprostu bycie mamą nie jest mi pisane tylko dlaczego ;( Dla wszystkich Aniołków [*]

mój synek umarł w 37 tygodniu ciąży .Poród dla mnie był koszmarem bo wiedziałam że nie będe go już miała te chwile po porodzie były najcenniejsze w moim życiu bo choć na chwile mogłam spojrzec na moje malenstwo.Jestem po pogrzebie mojego Emanuelka i nie moge sie z tym pogodzic .Dlaczego mój skarb odszedł .